Pieter Lauwrens de Vrieze, kortweg Piet, (Winschoten, 2 november 1917 – Groningen, 10 juni 1987) studeert tussen 1939 en 1942 bouwkunde aan de Groninger M.T.S. Hij vervolgt in de oorlogsjaren zijn opleiding aan de Technische Hogeschool van Delft. Zijn studie loopt vertraging op wanneer zijn vader – Jan de Vrieze, eigenaar van een modehuis en lid van het verzet – in oktober 1944 door de Duitse bezetter wordt doodgeschoten. Na de oorlog wordt De Vrieze assistent van architect, stedenbouwkundige en hoogleraar aan de Hogeschool van Delft prof. Granpré Molière. Hij werkt mee aan de wederopbouwplannen die Granpré Molière voor de deels kapotgeschoten Groninger binnenstad maakt. 

 

Met enige vertraging studeert De Vrieze in 1950 alsnog af als architect aan de Technische Hogeschool. Hij gaat aan de slag bij architectenbureau Nijhuis & Reker. Daar is hij onder andere betrokken bij de wederopbouw van een appartementencomplex met tandartspraktijk aan de Heresingel 6 en het gebouw van de Provinciale Gezondheidsdienst voor Dieren op de hoek van het Damsterdiep en de Zaagmuldersweg. Samen met Willem Bijleveld ontwerpt hij vanuit Nijhuis & Reker ook de Filadelfiakerk in de Oosterparkwijk en werkt hij aan de restauratie van de Nieuwe Kerk en de kerk van het Drentse Zuidwolde. 

 

Op 20 februari 1956 vestigt De Vrieze zich als zelfstandig architect onder de naam Bureau voor architectuur en interieur P.L. de Vrieze, later omgezet in Bureau voor architectuur en restauratie. Hij ontwerpt onder meer het bejaardentehuis Betingeheem in Delfzijl, de Huishoudschool van Woldendorp en de Adventskerk in Assen, tegenwoordig een provinciaal monument. In toenemende mate specialiseert De Vrieze zich in restauratie en renovatie, waardoor hij uitgroeit tot een gerespecteerd restauratiearchitect.  Hij werkt onder meer aan de restauratie van de Martinikerk de Der A-kerk en tal van kerkrestauraties in de Ommelanden. 

 

Vanaf het eind van de jaren zestig roert De Vrieze zich stevig in het maatschappelijk debat. Zo maakt hij in 1968 deel uit van een werkgroep die zich verzet tegen de ingrijpende verkeersplannen van de gemeente Groningen. Het verzet plaveit de weg voor de Groninger stadsvernieuwing, de Doelstellingennota Binnenstad 1972 en het Verkeerscirculatieplan van 1977 die alle van grote betekenis zijn voor de Groninger stadsontwikkeling. Ook is hij een van de initiatiefnemers van het verzet tegen de afbraak van de Groninger concertzaal De Harmonie.

 

Als actief lid van de bond Heemschut houdt hij zich in de jaren tachtig bezig met het behoud van de historische binnenstad. Hij wordt een geducht opponent van de Groninger wethouder Gietema, die hij te grote ingrepen in de ontwikkeling van de historische stad verwijt.